OKULUN İLK GÜNLERİ..

Toplum içinde yaşayan bireyler olarak öncelikle içinde yaşadığımız toplumla uyumlu ve sağlıklı ilişkiler kurmamız beklenir. Çocukluk insan kişiliğinin  gelişimindeki en temel faktör olması nedeniyle çok önemlidir.Doğru ve tutarlı eğitim,olumlu çevre koşulları ve dengeli ebeveyn tutumları da bu gelişimin sağlıklı tamamlanabilmesi için ön koşuldur.

2012-2013 eğitim ve öğretim yılının ilk haftalarındayken hem çocuk hem de ailesi için heyecan verici olduğunu belirterek bu durumun zaman zaman ürkütücü olabileceğini söyleyebilirim.

Öncelikle ailenin çocuğunu farklı bir ortamda bırakmaya hazır olması gerekir , her ne kadar hazır olduklarını iddia etseler de zaman zaman yaşadıkları heyecan ve gerginliğin çocuklarına yansıtmaktadırlar. Çocuklar onların bu zayıf tarafını çabuk fark eder ve bu duyguyu kullanırlar.

Yeni okula başlayan çocuklarda sık görülen ağlama krizleri , isteksizlik , itiraz durumu vb.. davranışlar oluşması gayet normal ve olması gereken süreçtir. Daha önce hiçbir eğitim almamış çocuk bu yeni sosyal çevrede bocalayabilir, tepki gösterebilir. Ailesinin dışındaki ilk toplumsal kurum okuldur  , bu  durum da aile içinde çok önemlidir. Okula hazırlık demek aslında aile olarak hazırlıklı olmak demektir. Okul daha önce hiç birini tanımadığı yeni arkadaşlar demektir. Çocuğun daha önce kendisiyle vakit geçiren bireye bağlı olması , sadece bakan kişiye güven duyması sebebiyle okul ortamı kendisini okul çevresinde güvensiz hale getirir.Bir çok çocuk gayet sosyal ve keyifli vakit geçirirken  (park , kendi arkadaş çevresinde vs.) kendi yaşıtlarının olduğu okulda bu durum tam tersi hal alır.Gittiği okulda tanıdık bir sima görmemesi çocuğu tedirgin eder.Bu süreci kolay alt edebilmek öğretmenin işi ve görevidir.

Kendini güvende , sevildiğinin farkında olan çocuk,  ortama daha kolay adapte olur.

 

 

 

 

Okulumuzda bu süreç yeni gelen bir çocuk için ilk 15 gün sadece ev ortamında geçirdiği zamana yakın çevre ,  ilgi , hoşgörü olarak geçiriliyor (yemek yerken yardımcı olmak , uyurken yanında uyumak gibi)

Okul , aile iş birliğiyle oluşan olumsuzları zaman içerisinde olumlu tutum haline dönüştürülebilir;

Kızmadan, tepki göstermeden davranmak,

Gözyaşlarıyla ve yaşadığı endişeyle alay etmemek,

Yapılan faaliyetlerle ilgili uzun sohbetler yapmak,

Çocuğun öğretmenini durumdan haberdar etmek,

Sıkı bir işbirliği içinde olmak,

Mükemmeliyetçi bir tavır sergilememek,

Çocuğu her ne olursa olsun başkalarıyla kıyaslamamak,

Attığı her adımı ve önemsiz görünse bile her başarıyı taktir etmek.

Sözü edilen bu önlemlerle zaman içerisinde durum normale dönecektir. En önemli konu çocuğun biraz zamana ve ilgiye ihtiyacı olduğunun bilincinde olmaktır.

 

Eyl 20, 2012 | Kategori: Blog | Yorumlar: none

 

Yorum Yap

Yorum yazmak için üye girişi yapmalısınız.